Samu’t Sari

Sa pagpasok ko sa trabaho sakay ng dyip at sa aking mga paglalakad pauwi, marami-rami na rin akong nakita, narinig at naobserbahang taliwas sa aking mga paniniwala at naiiba sa kung ano ang alam kong tama o mali.

Lagi kong naiisip kung bakit may ibang pasahero sa dyip na ayaw umusod at paupuin ang kapwa pasahero. Tila yata napakahirap sa kanila ang gumalaw at umayos ng upo para lahat ng pasahero ay maayos na makaupo. Oo, may mga drayber talagang nagpupuno ng dyip, naghihintay ng pasahero at tumitigil sa bawa’t kanto, hindi natin sila masisisi dahil kailangan nilang kumita. Ngunit huwag na sana tayong dumagdag sa mga pasaway na ayaw man lang umayos ng upo. Ang ibang lalaki, kung makabukaka, akala mo naman ay napakalaki ng kanilang pag-aaring laman sa pagitan ng kanilang mga hita. Ang ibang babae naman, akala mo, nakasakay sa pribadong sasakyan, akala mo ay mala-prinsesang patagilid na nakaupo.

May mga taong tagasigaw at tagatawag ng pasahero kapag may nakatigil na pampasaherong sasakyan. Karaniwan nilang isinisigaw ang mga daraanang kanto ng sasakyan. Nakagawian na ng mga drayber ang magbigay ng pera sa dispatsador bago nila paandarin ang sasakyan. Minsan, may nataunan akong nag-aaway na dispatsador at drayber ng dyip. Sabi ng drayber, “magtrabaho ka naman, oy, hindi iyong parang humihingi ka lang ng pera sa mga drayber.” Sa isip ko, sumang-ayon ako kay Mamang Drayber. Oo nga naman, kung lahat ng dadaang dyip ay magbibigay ng lima o sampung piso sa dispatsador na ang ginagawa lang ay sumigaw, daig pa niya ang kita ng mga pumapasok sa opisina.

Ang ilang kabataan ngayon, hindi ko na mawari kung anong klaseng pagpapalaki ang kinagisnan nila. Magaslaw. Maligalig masyado. Bastos kung magsalita. Walang pakialam sa mga taong nakapaligid. Kung anu-ano ang mga ginagawa kapag nasa loob ng dyip. Pinagtatawanan ang mga matatanda. Pinagtatawanan ang mga pangit.

Lagi akong kumakain ng agahan sa kantina ng opisina namin. Lagi ring dinadala ng ibang kumakain doon ang ketsap sa kanilang lamesa. Natatawa ako dahil hindi sila marunong gumamit ng maliliit na lagayan na nakatabi sa mg alagayan ng condiments.

May mga tao namang wala din sa lugar kung magalit o mangaral sa ibang tao (anak, kasamahan sa trabaho o kaibigan). Kung magbitiw sila ng pangaral, wala silang pakialam kung sa harap ng ibang tao o sa harap ng pagkain o sa loob ng simbahan. Hindi man lang nila naiisip na baka naipapahiya na nila ang kanilang pinapagalitan.

Marami pa akong naoobserbahan. Pero hanggang dito na lang muna. Saka na lang ulit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s