Usapan sa Kapehan

Nandito na naman ako sa aking tambayang kapehan. Bakante pa ang aking unofficially official mesa. Dumiretso na ako doon para pumuwesto. Alam na naman ng counter kung ano ang aking usual na inoorder. Pumunta ako sa counter para magbayad. Mocha frappe, masarap pero bawal sa mga nagnanais pumayat at maghanda para sa summer sa susunod na taon.

Binuksan ko ang aking laptop para magsulat at gumawa ng kung anu-ano, kasama na ang artikulong ito. Sa aking pagbabasa ng mga balita sa isang news website, nabulabog ako ng tatlong kabataang dumating. Malakas ang impluwensiya nila sa lagay ng ingay sa paligid ng kapehan. Nadiskaril ang iilang nakaupo na nasa intensity 2 sa kanilang intensity 9.

Kapehan naman ang kinalalagyan namin. Demokrasya ang umiiral sa bansa kung nasaan ang kapehan. So walang nagbalak sumita sa tatlong kabataan.

At nagsimula na nga ang kanilang kuwentuhan. Mga mag-aaral pala sila sa isang malapit na pamantasan. Sociology marahil ang kanilang kurso. Dahil ang kanilang talakayan ay tungkol sa mga tao sa ilalim ng MRT Taft Station. Nadaanan ng isa kanila sa pagpunta sa kapehan.

Balak daw mag-tweet ng isa at i-tag ang MMDA sa kanyang nadaanan kanina sa ilalim ng MRT Taft Station. Ginagawa daw terminal ng mga taksi at dyip ang ilalim nito na nagiging sanhi ng matinding trapiko sa lugar na iyon.

Sagot ng isa, kahit ano pang gawin daw ng kung sinumang maluluklok na opisyal ay mahirap nang mabago ang sitwasyon sa Metro Manila. Nakasanayan na daw kasi. Namihasa na ang mga taong makipagsiksikan sa Maynila para maghanap ng trabaho, magtrabaho at kung anu-ano pang dahilan. Naalala ko tuloy ang sinulat ko dati tungkol sa mga street vendor, na ang kanilang pagtitinda sa tabing-kalsada ay tinawag kong legalisednaturalised illegalities.

Sabat naman ng isa, mabuti nga daw at may ginagawa ang kasalukuyang pamahalaan para malinis ang Metro Manila. Mabilis daw umaksyon. Walang halong pakitang-tao o pabango sa midya.

Sabi ng isa pagkatapos sumipsip sa kanyang iced latte, mahirap daw atakehin ang mga nakatira sa lansangan dahil ikaw ay babatikusin ng mga human rights group at ilang aktibista. Masasabihan kang hindi makatao.

Sagot ng isa, naiintindihan daw niyang ang mga taong nasa lansangan ay nangangarap ding umangat sa buhay kaya ginagawa ang samu’t saring bagay para lang kumita. Ang mga nakapilang dyip at taksi sa ilalim ng istasyon ng tren ay nagtatrabaho lamang para sa kanilang pamilya, para sa kanilang ikabubuhay.

Sagot ng isa, umaayon naman daw siyang sila ay nangangarap guminhawa ang buhay, ngunit huwag naman daw sanang labag sa batas. Magtrabaho daw nang naaayon sa batas. Hindi lang sa Maynila may trabaho. Oo, maraming pagkakakitaan sa Maynila, malaki ang sahod.. pero mataas din ang cost of living. At sa Maynila din daw maraming madudukutan, mahoholdap, at mapagkikitaan nang madali.

Hindi ko na sinundan ang kanilang pinag-uusapan. Napagod ako sa isiping gusto konrin sanang malinis ang mga lansangan ng Metro Manila. Gusto ko rin sanang wala nang lumalabag sa batas. Napagod ako sa isiping may mga taong kokontra sa mga panukalang makakabuti sa lahat in the long term. Napagod akong isipin na ang ilang tao ay short-term lamang ang ikinukunsidera sa kanilang reasoning.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s