Si Crush at Ako sa Gitna ng Traffic Jam

Alas sais trenta pa lang ng umaga pero gayak na ako para pumasok sa trabaho. Naisipan kong sumakay pero nanghinayang ako sa disisyete-pisong pamasahe sa traysikel papunta sa service road na kung saan dumadaaan ang mga dyip. Kaya, nagpatuloy ako sa paglakad. Nang malapit na ako sa hintayan ng dyip, bigla akong may nakita…

Parang anghel na bumaba sa kalangitan. Nakadamit ng brown. Naka-maong. Naka-backpack. At nakalugay ang buhok. Inililipad ng hangin ang buhok. Nauuna ako sa kanya sa lakaran kaya binagalan ko ang paglalakad. Kunwari, napapatingin ako sa dinadaanan kong gusali, umakma akong may tinitingnan o hinahanap. Nang hindi ko na mapigilan, lumingon ulit ako sa kung saan siya naroroon. Medyo alun-alon ang buhok pala niya. Bumalik ulit ako ng tingin sa aking harapan.

Pagtingin ko ulit sa aking likuran, nawala siya. Tumigil pala siya sa dinaanang tindahan. May binili. Tumigil ako sa paglalakad. Kunwari may nakalimutan ako. Nagkunwari akong naglakad pabalik. Tumigil sa tapat ng isang computer shop, kunwari, may tini-text. Nang mapansin kong nakabili na siya at naglalakad na ulit papunta sa hintayan ng dyip, naglakad na ulit ako. Dahan-dahan lang. Parang a walk in the park.

May humintong dyip na may karatulang MOA, hindi puno. Dadaan sa pupuntahan ko. Pwede na ako sumakay. Pero hindi ko ginawa. Gusto ko siyang makasabay. At kung susuwertihin, baka magkatabi pa kami.

Hindi umuusad ang mga sasakyan. Dahil napansin kong hindi siya natitinag sa pagkakatayo, nagdesisyon na akong habulin ang dyip na nakalampas sa amin. Sumakay na ako. Medyo nalungkot ako dahil akala ko magkakasabay kami sa dyip. Pakunsuwelo na lang na alam ko kung saan siya nanggaling kanina. At least, pwede na ako tumambay sa labas ng geyt para abangan siya. Hindi na ako magbabakasakali sa karinderya. Oo, nagkasabay na kami dati pa. Dalawang beses.

Makalipas ang isa’t kalahating minuto, napansin kong naglalakad na siya. Nainip siguro sa daloy ng trapiko. Lumampas siya sa dyip na sinasakyan ko. Tiningnan pala niya ang karatula. Bumalik siya at sumakay sa dyip! Umipod ako para nakahanda na ang uupuan niya sa tabi ko. Nasabi ko na lang sa sarili ko, akalain mo nga naman kapag sinusuwerte ka.

Pagkaupo niya, binuksan niya ang kanyang backpack. May lamang puting hardhat. Engineer siguro siya. Marahil ay sa planta siya nagtatrabaho. Kumakalat ang bango niya. Kinuha niya ang kanyang headset at celfone. Binuksan niya ang kanyang Spotify playlist. Akalain mong sa dinami-dami ng playlist sa Spotify, nagkapareho kami! Do you think it’s a sign?

Bago pa ako magkaroon ng lakas ng loob para itanong ang kanyang pangalan, nasa tapat na pala ako ng gusaling bababaan ko. Sana magkasabay ulit kami sa Lunes.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s