That Thing Called “Naka-Relate Sa That Thing Called Tadhana”

tadhana-poster-FINAL-27x39inThat Thing Called Tadhana. The movie that caught everyone in awe and extended talks about break-ups, moving on and random traveling.

My primary reason for watching the film? Gusto kong malaman kung ano nga ba ang tadhana. Gusto kong alamin kung tama ba ang aking naiisip pagdating sa usaping pag-ibig at ang relasyon nito sa napaka-cliché na konsepto ng Tadhana. Hindi lang sa cinematography. Hindi lang sa mga dialogue na binanggit si John Lloyd o si Popoy. Hindi sa ako ay brokenhearted. Pero ako ay naka-relate. Huwag mo nang itanong kung saang aspeto ako naka-relate. Pagkatapos kong manood, para lang akong nanood ng Before Sunrise.

Wala namang bago akong natutunan. Ang sabi, kung kayo talaga, kayo. Kung gusto mo talaga siya, gumawa ka ng paraan para maging kayo. Kapag hiniwalayan ka niya, hatakin mo siya pabalik. Pero sabi nga ng karakter ni Angelica, ang 8 years niyang relasyon sa ex niya, tinapos lang ng 7 words “Hindi na kita mahal, makakaalis ka na.” Oo nga ‘no? Paano kung ayaw na talaga? Ipagpipilitan mo pa ba?

Napakanormal ng akting ni Angelica at JM sa movie. Para ka lang nanonood at nakikiusyoso sa dalawang tao habang naghihintay ka ng bus sa terminal, o habang naglalakad ka sa Session Road, o habang kumakain ka sa isang resto. Nakakaengganyo ng interes ang small details ng pagganap ni Angelica, ang kanyang mahinang tawa, simpleng ngiti o iyong pagkayamot niya kay Ateng ayaw sagutin ang nagri-ring na celfone.

Nagsimula sa isang simpleng usapan, hindi sinasadyang napahaba, hindi namalayan ang oras hanggang sa humantong sa pagbi-videoke. Where do broken hearts go? Saan nga ba napupunta ang mga broken heart? Para lang ba silang stars na pag nawalan na ng kinang ay nagiging black hole? Ang puso ba ay nagiging isang barren entity na kayang mag-absorb ng kahit ano’ng emosyon na hindi na kina-classify kung ito ay damdaming masaya, malungkot, nakakainis o kahit ano pa man? Pag nasaktan ka na ba, hindi mo na ba kayang magmahal muli? Nagiging black hole na nga ba talaga?

Nakakatuwa iyong scene na naiwan nila ang bagahe nila sa Baguio. Naalala lang nila noong nasa Sagada na sila. Malaking katangahan. Pero parang ganoon naman sa totoong buhay. Pag gusto mong makalimot, para ka lang tanga sa paggawa ng kahit ano’ng pwedeng gawin makalimutan mo lang ang masakit na break-up. Sabi nga ni Angelica, hayaan na lang daw ang mga bagahe at iyon na ang kanilang bagong buhay. Kapag kinalimutan mo ang heartaches at pagiging broken-hearted, marami kang makikitang bago na may kulay at mas buhay. Maaari kang mag-wish sa shooting star. Maaari kang makakita ng sea of clouds. Maaari ka ring sumigaw para ilabas ang sama ng loob mo. At maaari kang makakilala ng bago. Marami kang pwedeng magawa para makalimutan ang isang taong nanakit sa iyo, para mawaglit sa isipan mo ang isang tao na nagparanas sa iyo ng traumatic heartbreak.

Ngunit paano kung hindi mo talaga makalimutan ang taong iyon? Paano kung siya pa rin ang isinisigaw ng puso mo kahit nasaktan ka na niya, kahit iniwan ka na niya? Paano kung naniniwala ka pa rin sa kasabihang Love alone is worth the fight? Is that thing called tadhana?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s