Sana Bukas Pa Ang Kahapon

Sino nga ba ang makakapagsabi kung kailan at sa kung ano’ng sitwasyon magiging pag-ibig ang isang pagkakaibigan? Ako rin, hindi ko namalayan ang pagtahak ko mula sa daan ng pagkakaibigan hanggang sa landas ng pag-ibig.

Noong una, ordinaryo lamang ang lahat. Masaya sa simpleng usapan. At paano nga ba nagsimulang lumalim ang lahat ng detalye ng simpleng pagkakaibigan? Tinawagan mo pala ako. Oo, nasa Nueva Ecija ako noon. Kasalukuyang nagpapahinga dahil pagod ako sa mahabang biyahe mula sa Maynila. Tumayo ako at sinagot ang tawag mo. Sa tagal ng tawag mo, namula ang aking tainga. Uminit. Nguni’t hindi ko ininda ang radiation na maaaring dulot ng dalawang oras na pakikipag-usap sa iyo sa selepono.

Hindi ko alam kung natatandaan mo pa na sa bawa’t minuto habang ikaw ay nagbibiyahe pauwi, sinamahan kita. Kahit ako ay pagod na sa maghapong trabaho, sige lang ako sa pagkausap sa iyo huwag ka lamang mabagot sa biyahe. At sa bawa’t mura mo habang naghihintay na umusad ang daloy ng trapiko, sinikap kong pakalmahin kita. Wala akong ibang hinangad kundi ang matiwasay mong pagbiyahe pauwi sa inyo. At sa bawa’t sambit mo na ikaw ay inaantok na, hindi mo lang alam kung gaano ako nag-aalala sa iyo. Baka ika’y makatulog sa biyahe at makalampas sa dapat hintuan. Paano na lang kung may masamang mangyari sa iyo? Kaya ako ay nagsumikap na mapasaya ka para hindi ka antukin.

Hindi ko na alam kung nasaan ka na ngayon? Andami kong nami-miss sa iyo. Nami-miss ko ang pag-aayos mo ng buhok ko. Nami-miss ko ang pagyakap mo sa akin mula sa aking likuran habang tayo ay nakaharap sa salamin. Nami-miss ko na rin ang pagyakap mo sa akin pag tutulog na tayo, pati na ang pagkuha mo sa aking braso at kamay para iyakap mo sa iyong katawan. Nami-miss ko na ang tuwa at saya mo kapag sinusundo mo ako. Nami-miss ko na ang ngiti mo kapag Sabado at tayo ay magkasamang tatambay, magkukunyaring tatapusin ang trabaho, nguni’t alam naman nating mas marami ang oras na inilalaan natin sa pagkukuwentuhan at paghaharutan.

Nami-miss ko na ang dating ikaw. Masayahin. Parang ambilis mo namang magsawa sa kung ano ang mayroon tayo. Lagi mong sinasabi sa aking natatakot kang tumanda nang mag-isa. Ibinibigay ko ang aking pagmamahal sa iyo. Ayaw mo naman. Hindi ko tuloy alam kong mahal mo pa ba talaga ako o hindi na. Kaya kong tiisin lahat ng sakit ng kalooban na nararamdaman ko dahil sa iyo.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s