Sure Ka Ba?

Nandito na naman ako sa paborito kong tambayan. Bukod don sa isang barista, wala nang nakakakilala sa akin. Hindi nila alam na ang paborito kong orderin ay matcha latte. At sinasamahan ko ng warm water. Sabi kasi ng nabasa kong artikulo, ugaliing uminom daw ng tubig, kontra impatso, kontra high blood at kontra heart attack. Kahit nga sa buhay natin, kailangan natin ng mga taong parang tubig, pangontra sa stress, pangontra sa mga taong ikinabubuhay yata ang pagsira o pagdisrespeto o pagtawa sa failure ng iba. Iyan ang natutunan ko kay Jesa, ang kaibigan kong kakauwi lang galing Britanya.

First time ulit naming magkita pagkatapos ng walong taon. Habang ako ay nagpapakasarap sa buhay ko sa Pilipinas, siya naman ay nagpapakahirap sa Britanya. Samu’t saring paghihirap ang dinanas niya. Homesickness, diskriminasyon sa trabaho, pangungutya ng ilang taong itinuring niyang kaibigang kapwa Pinoy din. Sa lahat ng ito, pinakamatindi ang trauma na dinanas niya sa huli – ang pag-“traydor” sa kanya ng ilang kaibigang Pinoy.

Upang maibsan ang kalungkutan niya sa bansang Britanya, sumali siya sa volleyball club sa komunidad kung saan siya nakatira. Noong una, dalawa lang silang Pinoy. Mabait si Grace. Matanda sa kanya ng limang taon. Nakapangasawa ng Aleman. Noong magkakilala sila, malapit na itong umalis. Titira na sila ng kanyang pamilya sa Alemanya. Ganoon pa man, kahit kaunting oras lang ang pagiging magkaibigan nila, naramdaman niyang mabait si Grace. Hanggang sa umalis na nga si Grace. Naiwan siyang mag-isang Pinoy sa kanilang club.

Hindi naman nagtagal at nakapag-aya siya ng ilang kaibigang Pinoy upang sumali. Tumagal ang ganoong set-up sa kanilang buhay. Dalawang taon. Lalong tumibay ang pagsasamahan nila. Dahil sino ba naman ang magdadamayan kundi sila.

Kaya hindi inakala ni Jesa na darating ang panahong magkakasiraan sila ng kaninyang mga kaibigang Pinoy. Dahil likas na mabait si Jesa, marami siyang naging kaibigan. Hanggang sa sumapit ang panahong kailangan nilang mag-elect ng kanilang club officers.

Sabi ng isang Pinoy, “ino-nominate ka namin bilang Fund Manager.” Sumagot si Jesa na “iba na lang.” Napag-usapan din nila ang isa pa nilang kasama bilang Assistant Captain. Nagtanong daw siya, “kaya na ba niya?” Bigla daw sumagot si Marie. “Kaya siguro ayaw mong maging Fund Manager dahil gusto mo maging Assistant Captain.” Nagulat daw si Jesa sa sinabi ni Marie dahil wala naman siyang hangad na maging officer. Alam niya sa kanyang sarili na iba ang priority niya. Kailangan niya ng maraming oras sa pagraraket para makaipon agad ng malaking halaga, pang-uwi niya at pang-start ng negosyo pagbalik niya sa Pilipinas. Tinanong ko siya, “o ano’ng nangyari?”

“Hayun, nalaman kong siya pala ang nagprisintang scribe.”

“O ano ang masama kung gusto niyang magsilbi sa clubmates ninyo?”

“Wala namang masama. Siya kasi ang nagsasabi dati na parang ako ang atat na maging officer, siya pala.” Ikinuwento na rin niyang hindi lang pala iyon ang instance na siya ay siniraan ni Marie. Masakit daw para sa kanya na siya ay gawan ng ganoon dahil wala naman siyang ginagawang masama kay Marie. Kaya noong dumadalas na ang pagdisrespeto sa kanya ni Marie, nagdesisyon siyang umalis na sa kanilang club. Pagkatapos ng anim na buwan, dahil malaki-laki na rin ang kanyang naipon, nagplano na rin siyang maghanda sa pagbabalik niya sa Pilipinas.

Ikaw, sure ka ba sa mga kaibigan mo? Baka mayroon sa kanilang palihim kang sinisiraan. O baka mayroong katulad ni Marie. Pero sabi nga nila, ang tunay na kaibigan ay nakikilala sa oras ng kagipitan at hindi sa oras ng karangyaan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s