Drama sa Tag-init

Ang hirap naman ng kalagayan ko. Pinapahirapan ako ng nararamdaman ko. Sinusungitan ako pero okey lang. Maano ba namang magtiis. Baka sakali, bumait din siya. Pero kelan ko kaya mararamdamang hindi na siya masungit? Kung nakaalis na siya at di ko na siya nakikita? Sana ngayon na. Sana kilala ko yung santong dapat pagdasalan para makahingi ng milagro… para mahiling ko na sana – okey na kami.

Paano ba kami nagsimula? Hindi ko na rin masyadong matandaan. Basta ang alam ko lang, nagkasalubungan kami minsan malapit sa may Kwek-Kwek-an. Tinawag niya ako. May sinenyas siya sa akin. Napangiti ako. Tanda niya pa kaya yun? Sana.

Tumagal din naman ang magiliw naming pagkakaibigan. Hanggang sa mangyari ang isang di-inaasahang bagay. Pagod ako sa trabaho ko sa pagkakargador ko sa gabi. Tapos nakatanggap ako ng isang teks mula sa kanya. Nag-aaya siya ng mga sasama para sa pag-aaklas laban sa kumpanyang kanyang ginagalawan. Napagsabihan ko siya. Inisip ko lang namang baka mapahamak siya at matanggal sa trabaho niya. Ang hirap pa namang maghanap ng trabaho ngayon. Hindi niya ako ni-reply-an. Pagkatapos ng dalawang oras, nag-text ulit ako sa kanya. Nag-sorry ako dahil don sa na-text ko. Hindi ko matiis kasi na nagagalit siya sa akin.

Tumagal pa kaming magkaibigan. Lumayo ang aming nalakad. Dumami ang bilang ng araw na magkasama kami. Hanggang sa magsawa siguro siya sa pagsama-sama sa akin. Inaamin ko namang wala na talagang bagong nangyayari sa amin. Parang naging routine na namin ang magsama. Ayaw niya siguro ng ganun. O mas gusto niya siguro ang may mas malalim na dahilan ng aming paglalakad. Ang bilis ng mga pangyayari. Hindi ko namalayan, malayo na pala ako. Naiwanan ko pala siya. Hindi ko napansing may kausap na pala siya. Paano ba naman kasi… ang nasa isip ko lang, makarating sa tuktok ng bundok at makita ang pagsikat ng araw.

Sinubukan kong bagalan ang aking paglakad para makahabol siya. Hindi ko napansing hindi na pala niya ako gustong maabutan. Hindi ko naman naisip na balikan siya kasi akala ko, okey lang siya sa mga bago niyang kasama. Hanggang sa hindi ko na nga siya makita.

Pagkalipas ng ilang araw, siguro buwan na rin, sila na pala ng pinsan ko. Wala akong masabi. Hindi ako makaimik. Hindi ko alam ang mga pinaggagawa ko. Ginusto ko siyang kalimutan. Pero sa bawa’t dilat ng mata ko pagkagising ko sa umaga, mukha niya ang nakikita ko. Bago ako matulog, nakikita ko siya. Siya rin ang naiisip ko pag nakasakay ako sa bus habang papauwi ako galing sa trabaho ko. Kelan ko lang ulit siya nakita, pero di ko alam ang gagawin ko. Hmmm… simpleng ungot lang.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s