Samu’t Sari

Sa pagpasok ko sa trabaho sakay ng dyip at sa aking mga paglalakad pauwi, marami-rami na rin akong nakita, narinig at naobserbahang taliwas sa aking mga paniniwala at naiiba sa kung ano ang alam kong tama o mali.

Lagi kong naiisip kung bakit may ibang pasahero sa dyip na ayaw umusod at paupuin ang kapwa pasahero. Tila yata napakahirap sa kanila ang gumalaw at umayos ng upo para lahat ng pasahero ay maayos na makaupo. Oo, may mga drayber talagang nagpupuno ng dyip, naghihintay ng pasahero at tumitigil sa bawa’t kanto, hindi natin sila masisisi dahil kailangan nilang kumita. Ngunit huwag na sana tayong dumagdag sa mga pasaway na ayaw man lang umayos ng upo. Ang ibang lalaki, kung makabukaka, akala mo naman ay napakalaki ng kanilang pag-aaring laman sa pagitan ng kanilang mga hita. Ang ibang babae naman, akala mo, nakasakay sa pribadong sasakyan, akala mo ay mala-prinsesang patagilid na nakaupo.

May mga taong tagasigaw at tagatawag ng pasahero kapag may nakatigil na pampasaherong sasakyan. Karaniwan nilang isinisigaw ang mga daraanang kanto ng sasakyan. Nakagawian na ng mga drayber ang magbigay ng pera sa dispatsador bago nila paandarin ang sasakyan. Minsan, may nataunan akong nag-aaway na dispatsador at drayber ng dyip. Sabi ng drayber, “magtrabaho ka naman, oy, hindi iyong parang humihingi ka lang ng pera sa mga drayber.” Sa isip ko, sumang-ayon ako kay Mamang Drayber. Oo nga naman, kung lahat ng dadaang dyip ay magbibigay ng lima o sampung piso sa dispatsador na ang ginagawa lang ay sumigaw, daig pa niya ang kita ng mga pumapasok sa opisina.

Ang ilang kabataan ngayon, hindi ko na mawari kung anong klaseng pagpapalaki ang kinagisnan nila. Magaslaw. Maligalig masyado. Bastos kung magsalita. Walang pakialam sa mga taong nakapaligid. Kung anu-ano ang mga ginagawa kapag nasa loob ng dyip. Pinagtatawanan ang mga matatanda. Pinagtatawanan ang mga pangit.

Lagi akong kumakain ng agahan sa kantina ng opisina namin. Lagi ring dinadala ng ibang kumakain doon ang ketsap sa kanilang lamesa. Natatawa ako dahil hindi sila marunong gumamit ng maliliit na lagayan na nakatabi sa mg alagayan ng condiments.

May mga tao namang wala din sa lugar kung magalit o mangaral sa ibang tao (anak, kasamahan sa trabaho o kaibigan). Kung magbitiw sila ng pangaral, wala silang pakialam kung sa harap ng ibang tao o sa harap ng pagkain o sa loob ng simbahan. Hindi man lang nila naiisip na baka naipapahiya na nila ang kanilang pinapagalitan.

Marami pa akong naoobserbahan. Pero hanggang dito na lang muna. Saka na lang ulit.

Advertisements

Ang mga Naghaharing Uri sa Dyip

Maaga akong pumasok. Dahil maaga ako uuwi mamaya. Buti na lang may flexi-time. Ganado ako magtrabaho ngayong araw. Pero tila hindi maaayos ang tulog at gising ng mga kasakayan ko sa dyip.

Punuan, isa o dalawa na lang yata ang kulang. Naabutan ko na isang aleng nag-ookupa sa pwesto ng dalawang tao, in short, mataba siya. Wala namang masama sa pagiging mataba. Kaso nga  lang, si Ale, hindi marunong umipod. Nakasalampak na parang nakaupo sa sofa. Nakaupong parang nasa loob ng bahay. Nakaupong parang miyembro ng royal family. Parang ayaw ng katabi. Parang ayaw ng kasama sa loob ng dyip.

Nagsalita si Bunsong Estudyante. “Ate, pausod naman po.” Parang inalog lang ni Aleng Mataba ang mga bilbil. Hindi naman talaga siya umayos ng upo. Nahiya siguro si Bunso. Pinagkasya ang sarili sa kakarampot na espasyo.

Hindi siguro nakatiis si Tatay na nasa harap nila. “Miss, paayos ng upo. Hindi na makaupo iyong bata.” Nakita ko kung paano sinimangutan ni Aleng Mataba si Tatay.  Nainis siguro si Tatay.  “Okey lang sana kung dalawa ang binayaran mo na pamasahe. Ang taba mo na nga, hindi mo pa makuhang umayos ng upo.”

“Ako ang naunang sumakay. Mataba ako e. Pasensya siya.”

Hala, doon na nagsimula ang bangayan sa dyip. Mainit ang mga ulo nila. Hanggang sa makarating sa Bicutan ay nagpapalitan ng maanghang na salita si Aleng Mataba at si Tatay. Nakisali na rin ang katabi ni Tatay na si Ateng Propesyonal.

Para sa akin naman, wala namang masama kung mataba ka, ganado sa pagkain, kumakain ng sampung beses sa isang araw. Pero sana naman, kung nakikisakay lang sa isang pampublikong transportasyon, matuto naman sana tayong umusod, umipod o umayos ng upo upang lahat ay makaupo. Huwag mong pagdiskitahan ang mga drayber na pinupuno ang dyip dahil sila lang naman ay naghahanapbuhay. Hindi naman nila pipiliting makaupo ang sampung katao sa isang hilera na pang-waluhan lamang. Kung tayo ay mataba at kitang-kita namang naookupahan natin ang para sa dalawang tao, magboluntaryong magbayad para sa dalawa.

O, sa susunod, alam mo na dapat ang tama at saktong pagsakay sa dyip. 🙂

Si Iris

Kahapon ay sinubukan kong tumambay sa isang bagong tayong coffee shop. Parating ang bagyong si Nina kaya medyo hindi matao ang lansangan. Nakakatamad din kasing lumabas kapag umaambon at medyo malamig ang ihip ng hangin. Mas maigi pang mamaluktot at magkumot sa kama.

Si Iris ang cashier. Magiliw naman siyang nakipag-usap sa akin habang ako ay nagbibigay ng order. At dahil nakakabighani ang kaamuhan ng kanyang mukha, umupo ako malapit sa counter at nakaharap sa kanya.

Nagpanggap akong busy sa aking ginagawa. Ngunit di ko mapigilang lumingon sa kung saan siya nakapuwesto. Minsan, may kausap siyang kustomer. Higit siyang gumaganda kapag ngumingiti siya. Minsan, kausap niya ang kanyang katrabaho. Sinisikap kong hulihin kung mayroon siyang suot na singsing, pero wala ako makita. Baka bawal sa kanila. At natawa ako sa aking sarili nang maisip ko ang una naming date. Masyadong mabilis.

Babalikan ko si Iris. Gusto ko ulit makita ang kanyang matamis na ngiti.

Ang Christmas Party at mga Larong Rated-X

Sa Pilipinas ipinagdidiwang ang pinakamahabang selebrasyon ng Pasko, ANIM NA BUWAN! O baka nga higit pa. Setyembre pa lang, maririnig na sa malls at mga istasyon ng radyo ang mga kantang pang-Krismas. Kailan ba naging ganito sa Pinas?

Habang tumatanda ako, unti-unti akong napapaisip kung bakit required magkaroon ng Christmas Party sa lahat ng paaralan, opisina, at sa mga samahan. At kapag may Christmas Partyrequired din ang handaan, exchange gift at usung-uso ang pagkamabait ng mga tao. Sumasabay din ang isanlibo’t isang resolution na hindi naman natutupad pagdating ng itinakdang panahon. Required din ang mga laro na siya yatang pinakalaman ng Christmas Party. May mga larong simple gaya ng trip to Jerusalem, newspaper dancestatue dance, paunahan sa pag-ubos ng mansanas na nakabitin, pass the message, at pahabaan ng linyang mabubuo mula sa mga kasuotan at dala-dala sa bulsa.

Nag-evolve rin ang mga laro at nagkaroon ng ala-Minute-To-Win-It na mga laro. May challenge. Medyo mas mahirap laruin. Ang mga halimbawa nito ay ang pagpapatalbog sa lapis para mai-shoot sa baso o anumang lalagyan. Nandiyan din ang pag-ihip sa bola ng pingpong na nakalutang sa isang baso ng tubig at sisikaping malipat sa kabilang baso.

At higit na ikinatutuwa yata ng mga tao ay ang mga Rated-X na laro. Ang halimbawa nito ay ang paunahang pag-ubos sa iced candypopsicle na hawak ng lalaking manlalaro at ang nakatokang mag-uubos ay ang babaeng manlalaro. Mayroon ding larong mag-iipit ang mga lalaki ng talong sa pagitan ng mga hita at mag-uunahan ang mga babaeng mangunguha. Ang mananalo sa larong ito ay ang babaeng nakakuha ng pinakamahabang talong. Mayroon pang larong maglalagay ng lobo sa pagitan ng babae at lalaki. Iipitin nila ang lobo hanggang sa pumutok ito.

Hindi naman masamang magsaya sa mga laro. Ngunit ang mga larong Rated-X ay tila taliwas sa mga kinamulatang turo ng Katolisismo. Ang mga ito rin ay may sexual themes. Inaayawan o kinakastigo natin ang rapeincest at pagmomolestiya, pero okey lang sa atin ang maglaro ng mga ganitong laro. Okey lang sana kung ang lahat ay may matinong pag-iisip. Sana sa susunod na Pasko ay wala na ang mga ganito. Okey naman dati ang newspaper dance at trip to Jerusalem.

Nang Magdeklara Ng Cold War Si Haring Ramon

Si Haring Ramon ang bida

Sa kanyang mga kaibigan,

Sa kanyang mga nasasakupan.

 

Magaling siyang magpatawa,

Magaling siyang magpasaya,

Lumbay mo’y mawawala.

 

Ngunit nang magdiwang ng pagkapanalo

Ang kaibigang si Haring Leonardo,

Hindi siya pinadalo.

 

Nainis siya sa kanyang kaibigan

Kaya bilang ganti, hindi na rin niya pinabibigyan

Ng imbitasyon ang kanyang kaibigan.

 

Nag-i-status siya sa kanyang efbi,

Naka-restrict na ang kaibigan,

Hindi na rin niya ito tina-tag.

 

Lingid sa kanyang kaalaman,

May nagpapakita kay Haring Leonardo

Sa kanyang mga efbi post.

 

Kaya, nag-post si Haring Leonardo,

Ang like sa efbi post ay hindi sukatan

Ng buhay, ng pagkakaibigan, ng pag-ibig.

Buti Pa Si Ate, Madaling Naka-Move On

Bonifacio Day. Araw ng kapanganakan ni Gat Andres Bonifacio. Birth anniversary. Ang titulong Gat ay para sa mga bayani. Dalawang impormasyon para sa mga taong hindi alam ang Gat at kung ano ang kahalagahan ng ika-30 ng Nobyembre.

Ngunit hindi iyan ang laman ng aking kuwento ngayong araw. Sabi nga ni Mamang Drayber, halidi daw ngayon. Pero ako ay papasok sa trabaho, overtime, na hindi puwedeng singilin. May kailangan akong tapusin. Naghahabol ako ng deadline.

Heto na nga, sumakay ako ng dyip na may karatulang Pasay MOA. Nadatnan ko na doon ang isang nanay na kasama ang dalawang cute na cute na anak, at dalawang magkaibigang babae. Nag-uusap ang magkaibigang babae. Tungkol sa pag-ibig. Whew! Usapang pag-ibig sa umaga. Medyo mabigat sa loob.

Kaibigan 1: So paano kayo nag-break?

Kaibigan 2: Simple lang. Nag-usap kami. Nagsabihan ng disappointments. Nagsabihan ng what-ifs?

K1: Pinag-usapan pa ninyo ang what-ifs? Para saan pa?

K2: Ina-assess namin kung pwede pa maisalba.

K1: Pero paano ka nag-move on?

K2: Tinulungan ako ng iba naming kasama sa trabaho. Basta noong uwian na, pinilit akong isinama sa ruta nila pauwi para lang hindi kami magkasabay. Inikot-ikot ako hanggang sa EDSA, sa Guadalupe, tapos ibinalik ako sa MRT Pasay.

K1: E paano iyong the morning after?

K2: Okey na ako. Madali lang akong nag-move on.

Sa loob-loob ko, wow! ambilis mag-move on ni Ate, buti pa siya. Kung ang lahat ng tao kagaya niya, wala na sanang nagsu-suicide dahil sa sakit na nadama. Wala na rin sanang tumatambay sa Roxas Boulevard sa oras ng sunset o kaya ay sa hatinggabi para tahimik na makaiyak at kausapin ang mga alon at bituin.

Kaya siguro sila naghiwalay, wala na talaga silang nadarama sa isa’t isa, mabilis na naka-move on si Ate. Pero bumilib talaga ako sa kanya! What a Taylor!